به گزارش روابط عمومی بیمارستان امام حسن مجتبی (ع) داراب، دکتر فاطمه گلفشان، متخصص اعصاب و روان این مرکز، با تشریح ماهیت حمله پانیک اظهار کرد: «حمله پانیک، بروز ناگهانی احساس ترس یا اضطراب بسیار شدید است که بدون وجود خطر واقعی یا تهدید بیرونی آغاز می‌شود و معمولاً ظرف چند دقیقه به اوج شدت خود می‌رسد. در این وضعیت، سیستم هشدار طبیعی بدن به اشتباه فعال می‌شود؛ گویی فرد با یک خطر جدی روبه‌روست، در حالی که در واقعیت هیچ تهدید بیرونی وجود ندارد.»

وی افزود: «در جریان این حملات، فعال شدن بیش از حد دستگاه عصبی سمپاتیک باعث بروز علائمی مانند تپش قلب، تنگی نفس، تعریق، لرزش، احساس فشار یا درد در قفسه سینه، سرگیجه، گزگز اندام‌ها و احساس خفگی می‌شود. برخی بیماران نیز احساس غیرواقعی بودن محیط یا خود، ترس از مرگ، از دست دادن کنترل یا حتی ترس از دیوانه شدن را تجربه می‌کنند.»

این متخصص اعصاب و روان با اشاره به شباهت علائم پانیک با بیماری‌های قلبی گفت: «شدت علائم گاهی به حدی است که بسیاری از افراد، به‌ویژه در نخستین تجربه، تصور می‌کنند دچار سکته قلبی شده‌اند و به اورژانس مراجعه می‌کنند. خوشبختانه حمله پانیک به خودی خود خطر جانی ندارد و معمولاً طی ۱۰ تا ۲۰ دقیقه فروکش می‌کند، هرچند احساس خستگی و اضطراب ممکن است تا مدتی پس از آن باقی بماند.»

دکتر گلفشان درباره عوامل مستعدکننده این اختلال اظهار داشت: «استرس‌های شدید، فشارهای روانی، کم‌خوابی، خستگی، مصرف بیش از حد کافئین و وجود اختلالات اضطرابی زمینه‌ای، از جمله عواملی هستند که احتمال بروز حملات پانیک را افزایش می‌دهند. البته در برخی افراد، این حملات بدون هیچ محرک مشخصی نیز رخ می‌دهد.»

وی با تأکید بر اهمیت تشخیص و درمان به‌موقع افزود: «گاهی مشکل اصلی، خود حمله پانیک نیست، بلکه ترس از تکرار آن است. این نگرانی ممکن است باعث شود فرد از حضور در مکان‌های شلوغ، استفاده از وسایل نقلیه عمومی یا حتی خروج از منزل اجتناب کند که این امر می‌تواند کیفیت زندگی او را به‌طور قابل توجهی کاهش دهد.»

این متخصص اعصاب و روان درباره باورهای نادرست پیرامون این اختلال گفت: «حمله پانیک به هیچ عنوان نشانه ضعف شخصیت، ضعف اراده یا دیوانگی نیست، بلکه یک اختلال اضطرابی شناخته‌شده با زمینه‌های زیستی، روان‌شناختی و گاه ژنتیکی است که خوشبختانه روش‌های درمانی مؤثری برای آن وجود دارد.»

دکتر گلفشان در پایان خاطرنشان کرد: «درمان این اختلال معمولاً شامل آموزش مهارت‌های مدیریت اضطراب، اصلاح سبک زندگی، روان‌درمانی (به‌ویژه درمان شناختی ـ رفتاری) و در صورت نیاز، درمان دارویی تحت نظر روان‌پزشک است. افزایش آگاهی عمومی و مراجعه به‌موقع به متخصص سلامت روان، نقش مهمی در پیشگیری از مزمن شدن علائم و بازگشت آرامش به زندگی فرد دارد.»